ซีอีโอของ Waste Management บริษัทมูลค่า 9 หมื่นล้านดอลลาร์ เคยเก็บขยะและเข้าร่วมการประชุมความปลอดภัยตอนตี 1 พร้อมเผยว่า ‘มันไม่ใช่แค่เรื่องของเงินเสมอไป’

(SeaPRwire) –   สำหรับคนนอนดึกอย่าง Jim Fish ซีอีโอ การตื่นขึ้นมาเพื่อเข้าร่วมการประชุมความปลอดภัยตอนตี 1 อาจทำให้เป็นวันที่ยาวนานและโหดร้าย แต่ Fish ทำเช่นนั้นเพราะพ่อตาผู้ล่วงลับของเขา ซึ่งเป็นช่างท่อของสหภาพแรงงาน บอกเขาว่าหากเขาเข้าร่วมการประชุมเหล่านั้น ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นประจำ เขาจะได้เรียนรู้มากมายและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพนักงานหน้างาน

พ่อตาของ Fish พูดถูกเผง

“มันมีคุณค่ามากสำหรับผมในการเรียนรู้ธุรกิจและเรียนรู้ผู้คน” Fish กล่าว “ส่วนหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้—ผมเป็นคนสายการเงินมาตลอด—คือมันไม่ใช่แค่เรื่องของเงินทองเสมอไป”

Waste Management ได้กำหนดให้ความปลอดภัยเป็นรากฐานสำคัญของการดำเนินงานของบริษัท และได้ตั้งเป้าหมายที่จะลดอัตราการบาดเจ็บที่ต้องบันทึก (TRIR) ลง 3% ต่อปี โดยมีเป้าหมาย TRIR ที่ 2.0 ภายในปี 2030 หากบริษัทบรรลุเป้าหมาย นั่นหมายความว่าพนักงานจะได้รับบาดเจ็บที่ต้องบันทึกสองครั้งต่อพนักงาน 100 คนต่อปี หรือต่อการทำงาน 200,000 ชั่วโมง เมื่อปีที่แล้ว บริษัทลดการบาดเจ็บโดยรวมลง 5.8% ตามรายงานความยั่งยืน และลดการบาดเจ็บที่ทำให้เสียเวลาทำงานลง 2.4%

“คุณลงทุนในความปลอดภัยหรือลงทุนในผู้คน และสิ่งเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องปรากฏในผลกำไรสุทธิ—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในทันที” Fish กล่าว “ความปลอดภัยมักจะแสดงผลในระยะยาว และหากคุณมีองค์กรที่ปลอดภัย สิ่งนั้นจะปรากฏในงบกำไรขาดทุนของคุณในที่สุด—แต่ต้องใช้เวลา”

Waste Management ซึ่งมีรายได้ 2.2 หมื่นล้านดอลลาร์ในปี 2024 เป็นผู้ให้บริการขนส่งและกำจัดขยะและรีไซเคิลที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ด้วยมูลค่าตลาดประมาณ 9 หมื่นล้านดอลลาร์ บริษัทที่ตั้งอยู่ในฮูสตัน รัฐเท็กซัส มีพนักงานมากกว่า 60,000 คน Fish วัย 63 ปี ดำรงตำแหน่งซีอีโอมาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2016 แต่ทำงานกับบริษัทมาสองทศวรรษ ก่อนที่จะเข้ารับตำแหน่งสูงสุด Fish เคยดำรงตำแหน่งต่างๆ รวมถึงประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน รองประธานอาวุโสของกลุ่มภาคตะวันออก และรองประธานประจำพื้นที่สำหรับเพนซิลเวเนียและเวสต์เวอร์จิเนีย

จนกระทั่งถึงช่วงกลางของการดำรงตำแหน่ง CFO Fish จะออกไปเก็บขยะกับทีมงานทุกๆ สี่ถึงหกสัปดาห์—โดยทั่วไปแล้วก็คือทุกครั้งที่เขาไปประชุมความปลอดภัยตอนกลางดึก ในที่สุด คณะกรรมการก็บอกเขาว่าพวกเขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่เขาไปทิ้งขยะ แต่เขาก็ยังสามารถนั่งรถไปกับพนักงานได้ ปัจจุบัน Fish กล่าวว่าเขาเยี่ยมชมสถานที่ประมาณ 20 ถึง 30 แห่งต่อปี และเดินทางประมาณห้าถึงสิบครั้งเพื่อไปนั่งรถกับคนขับ เขาบอกพวกเขาว่าหัวข้อใดๆ ก็ตามสามารถพูดคุยได้ รวมถึงกีฬา การเมือง ความปลอดภัย หรือค่าจ้าง แต่พวกเขาต้องแน่ใจว่าจะต้องคุยกัน เพราะไม่อย่างนั้น Fish อาจจะหลับไป

“คนขับส่วนใหญ่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อผมขึ้นไปบนรถ แต่หลังจากผ่านไปประมาณ 10 นาที พวกเขาก็จะผ่อนคลายลงและบอกผมว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่” Fish กล่าว

นั่นคือเหตุผลที่เขาบอกว่า การประชุมตอนเช้าตรู่เหล่านั้นมีคุณค่ามาก และสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ก็ก้าวข้ามสถิติการบาดเจ็บและการบรรยายสรุปด้านความปลอดภัยไปไกล

เขาเข้าใจว่าทำไมประสิทธิภาพการทำงานของบอสตันจึงลดลงอย่างมากในช่วงฤดูหนาว Fish กล่าว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีความแตกต่างกันมากระหว่างฤดูหนาวและฤดูร้อน แต่เมื่อเขาออกไปทำงานในอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ที่มือและเท้าของเขาแข็งจนชา มันทำให้เขาเปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิง เขาบอกว่านี่เป็นปัญหาประเภทที่อาจปรากฏเป็นเพียงความผันผวนของข้อมูลในสำนักงานใหญ่ แต่จะชัดเจนและมีความหมายมากขึ้นหลังจากขับรถผ่านเส้นทางน้ำแข็งที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและถังขยะรีไซเคิล

“มันสร้างความแตกต่างอย่างมากหากมีน้ำแข็งและหิมะบนถนน หรือหากถังขยะถูกน้ำแข็งเกาะ” Fish กล่าว “และนั่นฟังดูง่ายๆ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยตอนนั่งอยู่ในสำนักงานใหญ่ จนกระทั่งผมได้ออกไปทำงานภาคสนามจริงๆ”

การเรียนรู้อีกประการหนึ่งที่สำคัญมาจากการได้เห็นความหลากหลายของพนักงานของ Waste Management และการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเพื่อให้แน่ใจว่าพนักงานได้รับข้อมูลอย่างชัดเจน

ขณะเยี่ยมชมเขตหนึ่งในโรดไอแลนด์ ซึ่งประมาณ 95% ของคนขับในสายธุรกิจที่อยู่อาศัยของบริษัทเป็นชาวเปอร์โตริโกหรือโดมินิกัน Fish ได้เข้าร่วมการบรรยายสรุปตอนตี 1 Fish ยอมรับว่าผลลัพธ์ด้านความปลอดภัยในสายธุรกิจนั้นค่อนข้าง “แย่” และเขาต้องการทำความเข้าใจว่าทำไม เขาพบว่าพนักงานส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษได้ แต่ภาษาแม่ของพวกเขาคือภาษาสเปน ผู้จัดการที่นั่นไม่พูดภาษาสเปนเลย ดังนั้นเขาจึงใช้คนขับอีกคนหนึ่งช่วยแปลให้ในขณะที่เขาส่งข้อมูลด้านความปลอดภัย

Fish ตัดสินใจที่จะพิจารณาเลื่อนตำแหน่งใครบางคนจากเขตนั้นที่ต้องการเป็นผู้จัดการ—และเป็นผู้ที่พูดได้สองภาษา บริษัทได้เลื่อนตำแหน่งคนขับคนหนึ่ง

“อย่างน่าอัศจรรย์ หรืออาจจะไม่ใช่เรื่องน่าอัศจรรย์ ผลลัพธ์ด้านความปลอดภัยของพวกเขาก็ดีขึ้นทันที” Fish กล่าว “มีบางอย่างที่สูญหายไปในการแปล”

การเปลี่ยนแปลงนี้ยังช่วยแก้ไขสัญญาณที่ไม่ได้ตั้งใจที่ส่งไปยังพนักงาน ซึ่งก็คือพวกเขาอาจไม่มีโอกาสก้าวหน้าในบริษัทเลยเพราะพวกเขาเป็นเจ้าของภาษาสเปน เขากล่าว Fish ซึ่งกำลังฝึกภาษาสเปนเป็นประจำด้วย กล่าวว่าข้อความที่ไม่ได้ตั้งใจคือผู้จัดการที่นั่นน่าจะเป็น “คนผิวขาวอย่าง Jim” เสมอ

เขากล่าวว่า การแก้ไขเรื่องเล่าดังกล่าวอย่างชัดเจนช่วยปรับปรุงผลลัพธ์ด้านความปลอดภัยและส่งเสริมให้ผู้คนสมัครตำแหน่งที่พวกเขาอาจไม่เคยคิดว่าตนเองมีคุณสมบัติมาก่อน นอกจากนี้ บริษัทยังจ้างคนมาสอนภาษาสเปนให้กับพนักงานคนอื่นๆ ที่ไซต์งาน เพื่อให้พวกเขาสามารถสื่อสารได้

“ผลลัพธ์ด้านความปลอดภัยของพวกเขาดีขึ้นอย่างแน่นอน และผมไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องบังเอิญเลย” เขากล่าว “ไม่มีอะไรสูญหายไปในการแปลอีกต่อไปแล้ว และคนขับก็ไม่สามารถพูดได้ว่า ‘ผมไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้จัดการพูด’ เพราะผู้จัดการพูดทั้งภาษาอังกฤษและภาษาสเปน”

ผู้จัดการสองภาษาที่ Waste Management จ้างที่ไซต์งานกลายเป็นหนึ่งในผู้จัดการที่ดีที่สุดของบริษัท Fish กล่าว เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายอย่างน่าเศร้า Fish กล่าว แต่เขาก็ยังคงก้าวหน้าในตำแหน่งจากคนขับไปเป็นผู้จัดการเส้นทาง ผู้จัดการเขต และผู้จัดการเขตอาวุโส เขาน่าจะก้าวหน้าต่อไปได้อีกหากเขาไม่เสียชีวิตอย่างน่าเศร้า Fish ตั้งข้อสังเกตว่าผู้จัดการคนนี้ยังได้รับเลือกให้ไปทริปสำหรับพนักงาน 200 อันดับแรกที่โรงแรม Ritz Carlton ในฮาวายพร้อมกับภรรยาของเขา

ท้ายที่สุด ในมุมมองของ Fish แก่นแท้ของบริษัทและจุดที่ Waste Management แตกต่างจากคู่แข่ง อยู่ที่ระดับภาคสนามที่สำคัญ—ไม่ใช่ระดับผู้บริหารสูงสุด การทำความเข้าใจพนักงานให้ดีขึ้นและวิธีที่พวกเขาจะสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลมากขึ้น สามารถเรียนรู้ได้ดีที่สุดจากการเข้าร่วมการประชุมตอนเช้าตรู่ที่เหน็ดเหนื่อยทุกเดือนในช่วงเริ่มต้นอาชีพผู้บริหารของเขา

“ผมรู้ว่าตำแหน่งของผมสำคัญ แต่ผมไม่ได้สำคัญไปกว่าใครๆ ในบริษัทนี้” Fish กล่าว “ผมไม่ใช่พนักงานที่ดีกว่าหรือพ่อที่ดีกว่า… เราแค่มีตำแหน่งที่แตกต่างกันเท่านั้น”